“Een vrije vogel blijven, dat is wat ik wil”

18 juni 2015 - 4 minutes read

freddyIk ben Freddy, 66 en 1 jaar op pensioen.

Het is misschien gek om er nu al op terug te kijken, maar mijn pensioen was voor mij echt de start van een nieuw leven. Voordien was er weinig tijd voor mezelf, voor hobby’s, voor vrienden, omdat mijn werk zoveel tijd in beslag nam. En toen ik dan stopte met werken, was er plots niets meer. En dus ben ik eigenlijk van de ene dag op de andere begonnen met lange wandel- en fietstochten te maken met vrienden. Zalig. Het is echt zoiets waar je geen tijd voor hebt als je nog aan het werken bent.
Ja, ik ben een vrije vogel geworden sinds ik op pensioen ben en ik wil die vrije vogel blijven.

We maken heel wat mee

Onze tochten zijn geen grote ontdekkingstochten natuurlijk, maar we maken toch vaak iets mee. Meestal is dat heel onschuldig. Je kent dat wel: dan raken we verdwaald in een verlaten veld of gaat de zon toch sneller onder dan we op voorhand ingeschat hadden. Eén keer kwamen we midden op onze wandeling voor prikkeldraad te staan, die liep echt dwars over ons pad. Teruggaan had geen zin, dus wij met z’n allen onder die prikkeldraad.
Zie je het al voor je? Zo’n stelletje grijsaards die op hun handen en voeten onder prikkeldraad aan het ‘kruffelen’ zijn.
Enfin, ik kan zo nog wel een tijdje doorgaan over de dingen die we al hebben meegemaakt. Het is allemaal heel onschuldig hoor.

Tot er iets minder onschuldigs gebeurt

Begin dit jaar gebeurde het plots heel onverwacht: een van ons viel tijdens een tocht plots hard met zijn hoofd op de grond. We hadden hulp nodig, want we mochten hem niet verplaatsen. En hoewel we allemaal samen op stap waren, was het helemaal niet eenvoudig om snel hulp te bereiken. Dan besef je hoe iets heel banaals, helemaal anders zou kunnen aflopen.

En dan begin je na te denken…

Dat was voor mij echt een kantelmoment. Ik begon na te denken over wat ik zou doen als mij iets zou overkomen. Zeker omdat ik soms helemaal alleen ga wandelen of fietsen. Behalve een klein mankementje hier en daar (ik ben ook geen twintig meer), voel ik me vandaag nog super. Maar sinds het voorval is er plots een stemmetje dat zegt: ‘zijt maar voorzichtig, je weet nooit hé Freddy…’ Ik weet ook dat mijn kinderen zich zorgen maken. Dat hoeft natuurlijk niet, maar sinds het voorval begrijp ik hun bezorgdheid wel.

Gewoon zodat ik kan blijven doen, wat ik nu doe

Daarom denk ik sinds kort wel aan het Zembro horloge. Met dit horloge kan ik die vrije vogel blijven. Dan kan ik blijven doen wat ik nu doe. En dan weet ik ook, als er iets gebeurt, of ik nu binnen of buiten ben, me in een verlaten veld of onder een prikkeldraad bevind: ik zal snel hulp kunnen roepen. Dat stelt mij gerust. Want we moeten er niet onnozel over doen, op mijn leeftijd kan er altijd plots iets onverwachts gebeuren.

Verhalen hebben waarde. Verhalen blijven bij, verhalen doen inzien, verhalen kunnen mensen van gedachten doen veranderen. Verhalen zetten zoveel meer in beweging dan cijfers of argumenten.
U kunt ons inspireren met uw verhaal, zodat we onze armband nog beter kunnen afstemmen op concrete situaties. U kunt anderen iets meegeven met uw verhaal. Wilt u uw verhaal of ervaring met ons delen? Stuur het naar ons! We behandelen ieder verhaal met de zorg en discretie die het verdient en die u wenst.