“Het ene moment is hij nog vake, het volgende niet meer…”

15 mei 2015 - 5 minutes read

_VH_3172Mijn vake is 76 en woont thuis samen met mijn moeke. Maar ze zijn niet het koppeltje dat gewoon van hun oude dag kan genieten. Mijn vake heeft Alzheimer, en stilaan wordt elke dag een uitdaging.

Gelukkig is mijn moeke nog in goede gezondheid, zo is er meestal iemand bij hem in de buurt. Maar het is niet makkelijk voor haar. Altijd diezelfde vragen, opnieuw en opnieuw, de ene keer met tussenpozen van 15 minuten, de andere keer om de 2 minuten. Of hij vergeet waar hij zijn bril of portefeuille of gelegd heeft en dan kan moeke beginnen zoeken. Ze doet het fantastisch, maar het is zwaar, dat weten we.

Het ene moment is hij nog vake, het andere niet meer…

Nu herkent hij ons nog steeds, mijn broer en mij. Soms verrast hij me zelfs als hij de naam van mijn vriend zegt. Of dan maakt hij grapjes over zijn vergeetachtigheid; doet hij alsof hij iets vergeten is; hangt hij de deugniet uit… Helaas zijn er ook andere momenten, zoals die keer dat hij aan moeke vroeg waar zijn vrouw was. “Ons Magriet, ik heb haar van heel de dag nog niet gezien.” Ons moeke vertelt dit dan met tranen in de ogen. Het is moeilijk, voor hen allebei.

Niet enkel zijn geheugen

Het is niet enkel zijn geheugen dat achteruit gaat. Ook lichamelijk gaat het steeds beetje bij beetje slechter. Hij wandelt trager. Als hij moe is, strompelt hij. En hij heeft soms moeite om recht te staan. De laatste 2 maanden is hij twee keer gevallen. Gelukkig was dit gewoon in het zand en op het gras, waardoor hij enkel wat kleine schaafwondjes had. Tenminste dat hopen we. Want we weten niet altijd of het echt waar is dat hij geen pijn heeft.

Als moeke er niet is, dan..

Op donderdag gaat moeke kaarten met haar vriendinnen, een namiddag voor haar zelf, er even tussenuit. Vake blijft dan een paar uurtjes alleen thuis. De laatste tijd, is het altijd wel iets als moeke thuiskomt. Dan heeft hij aardappelen geschild, genoeg voor een week. Of hij heeft zijn schoenen aan en wacht op moeke om hem te komen halen ‘want hij wil naar huis’. Een keer belde hij mij. Hij was in Kessel en ik moest aan moeke laten weten dat ze hem moest komen halen, want ze was hem vergeten. Hij zat gewoon thuis, met zijn schoenen en jas aan.

Mijn grootvader, de vader van mijn vake had ook Alzheimer. De herkenning die weggaat beetje bij beetje, op wandel gaan naar het vorig huis, ’s nachts ronddwalen: we weten wat er komt…

Gemoedsrust

Moeke heeft zoveel aan haar donderdag namiddag, maar tegelijkertijd voelen we dat het zo niet meer kan. Het is de ongerustheid die knaagt, bij ons allemaal. Wat als hij gaat wandelen en we vinden hem niet? Hij weet misschien zijn naam niet meer? Wat als hij valt?

Daarom hopen we dat we met de het Zembro horloge een beetje gemoedsrust terugkrijgen, want we weten: beter gaat het niet worden met vake. De grote uitdaging zal zijn om het hem te laten aanhouden, maar we hopen dat het lukt.

Verhalen hebben waarde. Verhalen blijven bij, verhalen doen inzien, verhalen kunnen mensen van gedachten doen veranderen. Verhalen zetten zoveel meer in beweging dan cijfers of argumenten.
U kunt ons inspireren met uw verhaal, zodat we onze armband nog beter kunnen afstemmen op concrete situaties. U kunt anderen iets meegeven met uw verhaal. Wilt u uw verhaal of ervaring met ons delen? Stuur het naar ons! We behandelen ieder verhaal met de zorg en discretie die het verdient en die u wenst.