“Sommige verhalen zijn zo universeel, dat ze meer worden dan een verhaal”

7 mei 2015 - 5 minutes read

HarryEnkele jaren geleden.
De papa van mijn vrouw is vooraan in de tachtig. Hij woont alleen.
Een serviceflat? “Geen sprake van!” Laat staan een rust- en verzorgingstehuis: “Dat is voor echt oude mensen. Ik trek mijn plan wel.” En voor een groot stuk trekt hij ook echt zijn plan. Op zijn manier. Een manier waar je als zoon of dochter best niet tussenkomt, maar waar je het toch vaak moeilijk mee hebt.

Gsm

Een gsm hoeft niet. Hij vindt een vaste telefoon voldoende. De keren dat er naar hem gebeld wordt en hij niet opneemt? Ze zijn talrijk. Met steevast hetzelfde ritueel: je belt een halfuur later nog eens en een halfuur later nog eens. Vaak zonder antwoord. Natuurlijk begin je van alles te denken, je maakt je zorgen: “Er zal toch niets gebeurd zijn, zeker?”

Omdat die vraag in je hoofd blijft spoken, stap je dan laat, heel laat ’s avonds in je auto. Met de sleutel van zijn huis nog in de hand, ontdek je dat papa gewoon in de stoel televisie zit te kijken. Nee, hij heeft de telefoon niet gehoord.
“Waarom belde je trouwens… is er iets?”
“Nee pa, ik kom gewoon eens horen hoe het met je is.”

Gerustgesteld

Je rijdt terug naar huis, ligt tegen middernacht dan toch in je bed, gerustgesteld.
Een paar weken later: hetzelfde ritueel. Toch krijg je hem geen gsm verkocht.
“En een alarmknop? Stel dat je eens valt?”
“Nog in geen honderd jaar! Zo’n ketting met een keukenklok aan mijn hals? Nee, dank je.”

Juni 2013.
Het is warm. Erg warm. We gaan iedere avond langs papa om te zien of hij goed eet en vooral of hij goed drinkt. Genoeg drinken is voor oudere mensen een probleem.
Die zaterdagmorgen.
We babbelen wat, drinken samen iets en vertellen dat er waarschijnlijk nog wel iemand zal binnenspringen, maar dat wij een weekendje naar zee gaan. “Ga maar! Amuseer jullie, ik trek mijn plan wel. En niet telefoneren, hé! Ik neem toch niet op.” Glimlach.
Die maandagmorgen.
Mijn vrouw rijdt naar haar papa. Hij doet niet open. Hij ligt in de tuin. Gevallen en niet meer kunnen opstaan. Een verschrikkelijk zicht, waar je zoveel later nog steeds niet graag over praat. Heeft hij daar één of twee nachten gelegen? We weten het niet.
De ambulance en de huisarts erbij. Na 20 minuten die wel 2 uur lijken, komt de verlossende zin: “Er is nog pols.” Totaal verzwakt en uitgedroogd wordt papa naar het ziekenhuis gebracht. Te zwak om ooit nog volledig te kunnen recupereren.

Schuldgevoelens

En wat gebeurt er met jezelf? Je probeert ook te recupereren. Van de schuldgevoelens. En van de totaal overbodige, maar o zo menselijke reactie, van de vraag die blijft: “Wat als…?”

Soms wordt een verhaal dat je deelt iets universeels. Blijkt dat je niet de enige bent die het van nabij kent. Geïnspireerd door onze trip door The Valley, bleef het geen verhaal, maar werd het een onderneming. Een onderneming die probeert om dergelijke verhalen uit de wereld te helpen. Embracelet (Zembro) als idee was geboren. De rest is geschiedenis.

Papa Roger overlijdt begin februari 2014 op 86-jarige leeftijd.

Harry Demey, mede-oprichter Zembro

Verhalen hebben waarde. Verhalen blijven bij, verhalen doen inzien, verhalen kunnen mensen van gedachten doen veranderen. Verhalen zetten zoveel meer in beweging dan cijfers of argumenten.
U kunt ons inspireren met uw verhaal, zodat we onze armband nog beter kunnen afstemmen op concrete situaties. U kunt anderen iets meegeven met uw verhaal. Wilt u uw verhaal of ervaring met ons delen? Stuur het naar ons! We behandelen ieder verhaal met de zorg en discretie die het verdient en die u wenst.