“Wat als? Het blijft door mijn hoofd spoken”

4 juni 2015 - 4 minutes read

_VH_2870Mijn mama is 75 en woont alleen sinds mijn papa is overleden. Ze is een sterke vrouw, altijd geweest.
Ja, mama is een sterke vrouw, nog altijd, en ze doet dat goed alleen. Ze gaat elke dag op stap: haar krant halen; de oudere buurvrouw mee naar buiten nemen…
Ze is sterk, maar ook kwetsbaar. De ongerustheid knaagt. 75 is ook 25 niet meer. En ze woont helemaal alleen, zonder gsm, want daar kan ze niet mee werken: ‘Pfff die technologie“, zegt ze altijd. Tja, dat is ons mama. Gelukkig heeft ze wel een draadloze telefoon die ze in huis overal meeneemt. Als ze hem niet vergeet tenminste.

Het einde van het jaar, een moeilijke periode …

Vorig jaar, kerstvakantie. We merkten dat mama zwakker leek dan anders. Maar het einde van het jaar was de laatste jaren altijd een moeilijke periode, omdat papa in die periode overleden is. Samen begonnen we te praten over een alarmknop. Mama vond het eigenlijk wel een goed idee en ging zelf contact opnemen om er eentje te bestellen. Zover waren we al.

En dan plots. Het weekend van 18 januari. Mijn partner en ik zijn aan zee om zijn verjaardag te vieren. Mama is in Brussel. We twijfelen zelfs nog om ook maandag te blijven, het weekend een beetje verlengen en nog wat langer vieren. Maar uiteindelijk gaan we toch terug naar huis.

’s Avonds laat en de gsm rinkelt

Die zondagavond, 23.30 uur. We lagen net in bed wanneer mijn gsm rinkelt. Een onbekend nummer. Normaal neem ik nooit op bij een onbekend nummer, zeker niet zo laat. Behalve die keer. Het is alsof ik voelde dat er iets mis was. De buurvrouw van mama aan de lijn. Op de achtergrond hoor ik mama roepen. De buurvrouw vertelt me dat mama gevallen is en niet meer kan opstaan. Haar been bloedt hevig. Heel de tijd hoor ik mama roepen dat ze gaat sterven.

Wanneer we aankomen bij mama’s appartement lijken we beland te zijn in een bloederig slagveld. Er was een ader gesprongen in mama’s been. Mama was er nog in geslaagd naar de badkamer te sukkelen. Ze wilde daar het bloed dempen. Maar toen ze op de rand van het bad ging zitten, is ze uitgegleden en achterover in bad gevallen. Gevangen in die positie, achterover in bad. De draadloze telefoon lag verder in de badkamer, buiten mama’s bereik.

Gelukkig

Mama was gelukkig niet bewusteloos. En gelukkig was er de attentvolle, lieve buurvrouw. Gelukkig. En toch.
Na twee maanden ziekenhuis, is mama vandaag nog steeds aan het revalideren. We houden de moed erin, samen. We blijven geloven dat alles goed komt. Maar we zijn ook bang en ongerust. En we weten dat er iets moet veranderen. Het allerergste zijn de onbeantwoorde vragen: wat als de buurvrouw haar niet had horen roepen, wat als we niet thuis geweest waren, wat als er nog eens iets gebeurt?

En een laatste, steeds wederkerende vraag-: hoe moet het nu verder?

Verhalen hebben waarde. Verhalen blijven bij, verhalen doen inzien, verhalen kunnen mensen van gedachten doen veranderen. Verhalen zetten zoveel meer in beweging dan cijfers of argumenten.
U kunt ons inspireren met uw verhaal, zodat we onze armband nog beter kunnen afstemmen op concrete situaties. U kunt anderen iets meegeven met uw verhaal. Wilt u uw verhaal of ervaring met ons delen? Stuur het naar ons! We behandelen ieder verhaal met de zorg en discretie die het verdient en die u wenst.