Wereld Alzheimer Dag

21 september 2015 - 2 minutes read

oma en ik2Het is jaren geleden, maar ik herinner het me nog goed. Mijn lieve oma werd dement. Het begon onschuldig; ze kon soms even niet op iemands naam komen, of ze vergat een afspraak. Tot het serieuzer werd en ze vergat te eten of de weg naar huis niet meer wist.

Zorgen

We maakten ons zorgen en er kwam veel op mijn ouders af. Wij waren een van de weinige familieleden die in de buurt woonden, dus moesten een oogje in het zeil houden. Terwijl mijn ouders beiden fulltime werkten en mijn broer en ik in de pubertijd zaten.

Zelfstandige vrouw

Natuurlijk wilde mijn oma niet gaan wonen in een zorginstelling. Ze woonde al jaren alleen sinds het overlijden van mijn opa en was altijd al een zelfstandige vrouw. Ze wandelde graag en legde behoorlijke afstanden af tot in haar 70ste, dus lichamelijk had ze het nog goed voor elkaar. Af en toe moesten we ook wel lachen. Als ze bijvoorbeeld vergat dat ze haar dagelijkse borreltje al op had. Het is een aparte ervaring om een aangeschoten oma te zien.

Verdriet

Maar het is toch behoorlijk zwaar om je geliefde oma te zien wegglijden. Toen ze zelf besefte dat er iets mis was, werd ze verdrietig. “Wat is er toch met me aan de hand?!” riep ze geregeld in wanhoop. Op een gegeven moment herinnerde ze de namen van haar eigen kinderen niet meer. Of ze zat starend voor zich uit te kijken en vroeg wanneer haar overleden man thuis kwam.

Wereld Alzheimer Dag

Als Zembro destijds had bestaan, waren we wat geruster geweest op de momenten dat we niet in de buurt waren. Inmiddels is ze overleden en mis ik haar nog elke dag. Vandaag op Wereld Alzheimer Dag sta ik er extra bij stil. Dat dit mij later ook kan overkomen.

frederiqueFrederique, Conversation Manager Zembro

Prijsinformatie Zembro horloge

 

Tags: , , , ,